Pielgrzymka do Ziemi Świętej

 
 
 

 

 

 

„Ach, miejsce ziemi, miejsce ziemi świętej, jakimże miejscem jesteś we mnie!

 

Dlatego właśnie nie mogę po tobie stąpać, muszę klęknąć.”

Tymi słowami Karol Wojtyła w „Wędrówce do miejsc świętych” wyrażał swoje uczucia związane z pierwszym swoim pobytem w tym szczególnym zakątku ziemi, jak sam potem powie już jako Ojciec święty Jan Paweł II, zakątku „wyjątkowo naznaczonym Bożą interwencją” (Betlejem, 22 marca 2000 r.).

„Ziemio spotkania! Ziemio jedyna! /…/ Do tych zakątków trafiam /…/„ (jw.)

Czy to tylko okoliczności, możliwości lub pragnienia i brak przeszkód powodują, ze pielgrzymujemy do Ojczyzny Jezusa?

Czy może jest coś więcej? Dlaczego jest mi dane być w Ziemi Świętej? Dlaczego Bóg -Gospodarz Tej Ziemi – mi to dał? Dlaczego mi dał takie pragnienie?

Do takiej refleksji zachęca przewodnik, by nie zatrzymać się tylko nad trudem jazdy, trudem chodzenia, zachwytem patrzenia z bliska na święte miejsca, mijania innych pielgrzymów i mieszkańców, poznawania historii i znaczenia tych miejsc, czucia zapachów-smaków i słuchania „muzyki” tutejszych dźwięków, odmawiania słów modlitwy.

Czy te pytanie uczynię swoimi? Czy z nimi będę wracać do domu? Jeśli tak, to będzie to znakiem, ze owo „miejsce ziemi” zaczęło powoli, jak kiełkujące ziarenko, jak budzącą się wiosna, być  „miejscem ziemi we mnie”.

Niech Maryja, Przewodniczka na drogach wiary, uczy nas tej umiejętności bycia wrażliwymi na Boże natchnienia (tu i teraz) i niech dodaje odwagi pójścia za tymi inspiracjami.

„Ucieszyłem się, gdy mi powiedziano pójdziemy do domu Pana!” (Ps 122)

Z pamięcią w modlitwie

Pielgrzymi

 

  

cdn.